x 

بچه‌ها چیزهای کوچک را دوست دارند. زمانی که نوشیدنی آنان را در لیوان‌های کوچک و عروسکی، مانند جام تخم‌مرغی یا پیمانه‌ی دارو بریزید، به نظرشان جالب و قشنگ می‌آید. حتی وقتی غذای آن ها را به صورت لقمه‌های کوچک درست کنید، اشتهایشان بیشتر می‌شود؛ چون می‌توانند خیلی زود از دستشان خلاص شوند و حتی لقمه‌های بعدی را هم از شما درخواست می‌کنند.
وقتی بشقاب بزرگ و پر از غذا را مقابل کودک می‌گذارید، او در همان نگاه اول سیر می‌شود. برعکس، وقتی بشقابی با غذای جمع و جور مقابل او می‌گذارید، او علاقمند می‌شود تا تمام آن را ببلعد و باز هم لقمه‌ی جدیدی بخواهد.

بین شش تا نه ماهگی، رشد نوزاد بسیار سریع است. در این سن، اتصالات سلول‌های عصبی در مغز گسترش می‌یابد، تا بدین وسیله توانایی‌های جدید نوزاد کنترل شود. مثلا: استفاده از حرکات بدنی برای کشف محیط، هماهنگی دقیق‌تر بین رفتارهای گوناگون، درک زبان و رشد ارتباطات اجتماعی. به طور کلی همه‌ی این توانایی‌های جدید، به فعالیت بیشتر مغز نیاز دارند.
هرچه تحرک جسمی نوزاد بیشتر می شود و یا بهتر می‌تواند بنشیند، وابستگی نوزاد به شما و دیگران کاهش می یابد. او به تدریج خودش را به عنوان انسان مستحکمی می‌شناسد که می‌تواند با دیگران ارتباط برقرار کند.

اگــر هنگام صحبت درباره‌ی اشــیا و وســایل گوناگــون از رنگ‌های آن‌ها هم نام ببرید، فرزندتان با این ویژگی اشــیا نیز آشــنا می‌شــود. برای نمونه وقتی می‌گوییــد: «بلوز آبــی...، کفش زرد... یا جــوراب قرمز...» فرزندتــان کم‌کم یاد می‌گیــرد که به این ویژگی اشــیا توجه کند و میان رنگ‌هــای مختلف تفاوت قائل شــود. شناســایی رنگ‌ها ارزش بســیاری برای کودکان دارد، چون وقتی از کودکــی می‌خواهید که توپی قرمز رنگ را بردارد، اگــر او نتواند رنگ قرمز را به درستی تشخیص دهد، نمی‌تواند در این کار موفق شود. هم‌چنیــن کودکان به دانســتن ترکیب و هماهنگي رنگ‌هــا با هم نیز نیاز دارند تا بتوانند هنگام نقاشــي و رنگ‌آمیزي، رنگ‌ها را به درستی به کار برند. در زمینه‌ی آموزش رنگ‌ها به کودک، توجه به چند نکته مفید است:

مهارت‌های زبانی: شنیدن، درک مطلب، تکرار کردن عبارت یا جمله، دنبال کردن دستور کار
مهارت‌های شناختی: تمرکز، حافظه‌ی شنیداری، ترتیب
مهارت‌های اجتماعی: احترام به دیگران، ملحق شدن به گروه، انجام بازی‌های گروهی، رعایت نوبت
وسایل مورد نیاز: مداد، کاغذ
روش اجرا: روی کاغــذی چنــد عبــارت یــا جملــه بنویســید، ماننــد: «یــک کلاس خــوب و جالــب» یــا «خورشــید گــرم و زرد اســت.»ســپس از بچه‌هــا بخواهیــد دایــره‌وار بنشــینند و بــه آن‌هــا بگوییــد: «می‌خواهــم در گــوش یکــی از بچه‌هــا بســیار آهســته چیــزی بگویــم. او بایــد به دقــت بــه صحبــت مــن گــوش دهــد و همــان را در گــوش همکلاســی بغل دســتی‌اش تکــرار کنــد. بــه همیــن ترتیــب تــا آخریــن نفــر. امــا آخریــن نفــر بایــد صحبــت مــرا بلنــد بگویــد.»

سعی کنید با گریه نوزادتان، به‌عنوان یک اظهار وجود شفاهی برخورد کنید، نه امری ناخوشایند! این کار تنش را در شما کاهش داده، آرامش را به نوزاد منتقل می‌کند.
سعی کنید انواع گریه‌های نوزادتان را تشخیص دهید و منظور او را درک کنید. سعی کنید مشکلی را که دارد به شما اطلاع می‌دهد، حل کنید. این کار اعتماد به نفس او را در قابلیت مطرح کردن خودش، گسترش می‌دهد و او را به بهبود بخشی از مهارت‌های گفتاری‌اش، تشویق می‌کند.
با وجود این که نوزادتان نمی‌فهمد شما چه می گویید، با او حرف بزنید. در حالی که از او مراقبت می‌کنید برایش توضیح دهید مشغول چه کاری هستید، برای او آواز بخوانید و موسیقی پخش کنید. تمام این‌ها کمکی است به پرورش محیطی که نوزاد را به برقراری ارتباط و گسترش مهارت‌های بیشتر تشویق می‌کند.

منوی سایت